சிந்தனை சிறகினிலே

எல்லாவற்றிற்கும் தன் கருத்தை முன்வைக்காமல், தேவையான இடத்தில் மட்டும் பேசுவதும், மற்ற நேரங்களில் மௌனமாகக் கடந்து செல்வதும்… நம்மைக் காயப்படுத்தியவர்களைக் காயப்படுத்தியே ஆக வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை விடுத்து, அவர்களை மன்னித்துவிட்டு, அவர்கள் மீண்டும் நம்மைக் காயப்படுத்தும் இடத்தைவிட்டு விலகுவதும்… நம்மைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டவர்களிடம் உண்மையை நிரூபிக்கும் முயற்சியை மேற்கொள்ளாமல், அவர்களின் புரிதலிலேயே அவர்களை இருக்க அனுமதித்து, நம் வார்த்தைகளை வீணாக்காமல் இருப்பதும்… நம்மைவிட்டு விலகிச் சென்றவர்களை துரத்திப் பிடித்துக்கொண்டு நிற்காமல், அந்தப் பிரிவு கற்றுத்தந்த பாடத்தை வாழ்க்கையில் ஏற்றுக்கொள்வதும்… நேற்று நம்மை நேசித்தவர் இன்று நம்மை வெறுக்கிறார் என்பதற்காக அவர்மீது வெறுப்பைக் காட்டாமல், நம் மன அமைதியை மட்டும் காத்துக்கொள்வதும்… வெற்றியில் யாரையும் தாழ்வாக எண்ணாமல் இருப்பதும், தோல்வியில் துவண்டுவிடாமல், அதை அடுத்த வெற்றிக்கான முதல் படியாகப் பார்க்கப் பழகுவதும்… நம் எதிர்பார்ப்பின்படி எல்லோரும் இருப்பதில்லை என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, நம் தனிமையில் நம்மை நாமே அறிந்துகொள்வதும்… “என்னை ஏன் புரி...

He is the man behind my back not because I cannot stand alone, but because he makes sure I never have to. I can fight my own battles, yet he still chooses to carry the things I could carry myself not because I am weak, but because he wants my life to be a little easier. When I was lost in my darkest days, he didn't ask me to hide my broken pieces. He stayed, and helped me put them back together. He has a father’s kind of love quiet, protective, unconditional. Even when blame comes from his own family, he stands beside me and never lets me face it alone. With him, I can admit my mistakes without fear of being judged. He knows my flaws, but never uses them against me. And perhaps he spoils me more than he realizes. He does the things I could easily do myself, solves the little problems, and gives me the freedom to simply breathe and enjoy life. He doesn't make me dependent. He makes me feel cared for. And I know this…. If the whole world ever stood against me, he would be the one...

  “ அப்பா ”  என்றாலே என் நினைவுக்கு  முதலில் வருவது அவருடைய அந்தக் கம்பீரம். எனக்குத் தெரிந்து, அவர் ஒரு imperfect ஆன perfectionist. எதிலும் ஒரு நேர்த்தி… எதிலும் ஒரு ஒழுங்கு… எப்போதும் well dressed. தன்னுடைய தோற்றத்தில் மட்டுமல்ல, தன்னைச் சுற்றியிருந்த எல்லாவற்றிலும் சுத்தத்தையும், நேர்த்தியையும் பார்த்துக்கொண்டே இருப்பார். எங்களுக்குத் தேவையானது என்ன, அம்மாவுக்குத் தேவையானது என்ன, வீட்டுக்குத் தேவையானது என்ன எதையும் நாங்கள் கேட்கும் வரை காத்திருக்காமல் அவரே பார்த்துப் பார்த்துச் செய்வார். அவர் இருந்தவரை அம்மா மளிகைச் சாமான் வாங்குவதற்குக்கூட கடைக்குச் சென்றதில்லை. எங்களைப் பள்ளிக்கு அழைத்துச் செல்வதும், பள்ளியிலிருந்து அழைத்து வருவதும், எங்களுக்காக ஓடுவதும், எங்கள் தேவைகளுக்காக அலைவதும் எல்லாமே அவருடைய வாழ்க்கையின் இயல்பான ஒரு பகுதியாக இருந்தது. அப்போது அதெல்லாம் எவ்வளவு பெரிய அன்பு என்று எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. அப்பா என்றால் அப்படித்தான் இருப்பார் என்று நினைத்தோம். இன்று தான் புரிகிறது… அது “ அப்பா ” என்பதன் பெயரில் எங்களுக்காக அவர் வாழ்ந்த ஒரு முழு வாழ்க்கை. சா...

இன்னும் எத்தனை விடியல்கள் நமக்குச் சொந்தம்…? இன்றைத் தாண்டி நம் சுவாசம் நீளுமா…? அறிந்தவர் யாருமில்லை… “நாளை” என்பது நம்மால் எழுதப்படாத, எழுத முடியாத ஒரு வெற்றுப் பக்கம். நம்பிக்கையோடு “ நாளை ” என்று சொல்லும் அந்த நாள், நமக்காக மட்டும் விடியாமல் கூட போகலாம்… அதனால்… இருக்கும் போதே அனைவரிடமும் அன்பாக இருப்போம். சின்னச் சின்ன வார்த்தைகளை, சிறு சிறு குறைகளை பெரிதுபடுத்தி வெறுப்பை வளர்த்து தூரங்களை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, அன்பை விதைத்து, உறவுகளை உயிரோடு வைத்திருப்போம். கோபத்தில் சொல்லப்படும் ஒரு வார்த்தை பல வருட அன்பைக் காயப்படுத்தலாம்… ஆனால், அதே இடத்தில் உணர்ந்து சொல்லப்படும் ஒரு  மன்னிப்பு ஒரு வாழ்க்கையையே அமைதியாக்கிவிடலாம். ஏனெனில்… ஒருநாள் நாம் விரும்பினாலும் திரும்பிச் செல்ல முடியாத ஒரு நாளில் நின்றுகொண்டு, “ கோபத்தை விடுத்து இன்னும் கொஞ்சம்  அன்பாக இருந்திருக்கலாமே…” என்று வருந்தும் நேரம்  வருவதற்கு முன்பே புரிந்துகொள்வோம்… மனிதர்களை இழந்த பிறகு அவர்களின் அருமையை உணர்வது வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய துயரம். இன்று நம்மோடு இருப்பவர்கள் என்றென்றும் இருப்பார்கள் என...

இருக்கும் போது என்னை அலட்சியம் செய்துவிட்டு, நான் இல்லாமல் போனதும் வருந்தாதே… உன் அருகில் இருந்த நாட்களில் என் அன்பின் அருமை தெரியவில்லை, என் மௌனத்தின் பின்னால் இருந்த வலியும் புரியவில்லை என்றால், ஒருநாள் என் குரல் கேட்காத அமைதியில் என்னைத் தேடாதே… இருந்தபோது  ஒரு வார்த்தை கூட அன்பாய் பேசாமல், நான் விலகிய பிறகு ஆயிரம் வார்த்தைகளால் என் நினைவுகளை அழைக்காதே… என் எதிர்பார்ப்பு ஒன்றும்  அத்தனை பெரியதாய் அல்ல… உண்மையான அக்கறையும், சிறிதளவு புரிதலும், எனக்காய்  “நீ இருக்கிறாய்”  என்ற ஒரு உணர்வும்தான். அதைத் தர மனமில்லாமல்  என் மனதை தினமும் காயப்படுத்திவிட்டு, ஒருநாள் நான் அமைதியாக விலகிவிட்டால் அந்த அமைதிக்குக் காரணம் தேடாதே… இருக்கும் போது மதிக்காத உறவை, இல்லாதபோது நினைத்து அழுவது பயனில்லை… அன்பில்லாத அன்பை  துரத்திப் பிடிப்பதால் பயனென்ன? புரிதல் இல்லாத உறவை பிடித்துக் கொண்டு நிற்பதால் பயனென்ன? இருக்கும் போது மதிக்கத் தெரியாதவர்களுக்கு, இல்லாதபோது வருந்தும் உரிமையும் இல்லை…!!! சம்யு ❣️ i3 planet 🌎 

குழந்தை பிறந்த நாளிலிருந்து ஒரு தாயின் தோள்களில் மட்டும் முழு பொறுப்பையும் சுமத்திவிட்டு, “இது உன் கடமை…” என்று தந்தையின் கால்கள் விலகிச் செல்லக்கூடாது. பால் கொடுப்பது அவளால் மட்டும் தான் முடியும் ஆனால்,  பசியை உணர்ந்து உணவு தேடித் தருவது அவள் மட்டுமே செய்ய வேண்டியதல்ல… இரவு தூக்கத்தைத் தொலைப்பது தாயின் விதியல்ல, காய்ச்சலில் நெற்றியைத் தொட்டுப் பார்ப்பதும், பாடசாலைப் புத்தகங்களைத் திறந்து பார்ப்பதும், வீட்டுப்பாடம் கேட்பதும், தவறும்போது திருத்துவதும், தடுமாறும்போது தோள் கொடுப்பதும் தந்தையின் பங்கும் தான். “எனக்கு செய்யத் தெரியாது…” என்று சொல்லி விலகுவது ஒரு காரணமாக இருக்கலாம், ஆனால் கற்றுக்கொள்ள முயலாமல் இருப்பது பொறுப்பிலிருந்து விலகுவதற்கான ஒரு தந்திரம். குழந்தையைப் பெற்றது ஒருவர் அல்ல… இருவர் . அப்படியிருக்க, பொறுப்பைப் பகிர்வதில் மட்டும்  ஏன் இத்தனை தயக்கம்? குழந்தையின் சிரிப்பில் இருவருக்கும் உரிமை இருப்பதைப் போல, அதன் அழுகையிலும் இருவருக்கும் பொறுப்பு இருக்க வேண்டும். தாய் மட்டும் குழந்தையை வளர்க்கவில்லை; தந்தையும் அந்த வளர்ப்பில் தனது நேரத்தை, அன்பை, பொறுமையை, உழைப்பை வ...