சிந்தனை சிறகினிலே

எத்தனை யுகங்களைக் கடந்து, எத்தனையோ முன்னேற்றங்களைக் கண்டிருந்தாலும், ஆண் பிள்ளை என்றால் அங்கீகாரம், பெண் பிள்ளை என்றால் இளக்காரம் இன்னும் தொடரத்தான் செய்கிறது. ஆண் குழந்தை என்ற செய்திக்கு கொண்டாட்டம்… பெண் குழந்தை என்ற செய்திக்கு முகச்சுழிப்பு. ஆண்களைத் தாண்டி, தாய், மாமியார் என தாய்குலத்திற்கும் இந்த வியாதி தொற்றியிருப்பதுதான் உச்சக்கட்ட வருத்தம். எல்லாப் பிறப்பும் இயற்கையின் பரிசுதானே! அவனைப் போலவே அவளும் ஒரே கருவறையில் வளர்ந்தும், ஒரே தாயின் வலியில் பிறந்தும், ஏன் இந்தப் பாகுபாடு? குழந்தை திடகாத்திரமாக, ஆரோக்கியமாக இருக்கிறதா என்பது இரண்டாம் பட்சம்தான்… ஆண் குழந்தை என்றால் வம்சத்தின் வாரிசு என்ற பெருமை, பெண் குழந்தை என்றால் “ஒருநாள் இன்னொரு வீட்டுக்குப் போகிறவள்”… என்ற அலட்சியம்  பெண்ணாகப் பிறந்தது ஒரு குற்றமா? அவள் இதயம் கல்லால் ஆனதா? அவள் உணர்வில்லாத ஜடமா? பெற்றோரின் முதுமையில் மகனின் கைகள் மட்டும்தான் தாங்க வேண்டுமா? மகளின் கரங்கள் தாயின் கண்ணீரைத் துடைக்காதா? வயதான காலத்தில் பெற்றோர் மகன் வீட்டில் இருப்பதுதான் கௌரவமாம்… அங்கும் யாரோ பெற்ற ஒரு பெண்தான் உங்களை கவனித்துக் கொண்ட...

எத்தனை முறை “நான் உனக்காக இருக்கிறேன்…” என்று ஒருவர் சொல்கிறார் என்பது முக்கியமல்ல… அவர் அருகாமை உன் மனதிற்கு  எவ்வளவு பாதுகாப்பாக உணர்வை  தருகிறது என்பதுதான் முக்கியம். எல்லா இருப்பும் ஆறுதலைத் தருவதில்லை… எல்லா மௌனமும் அமைதியைக் குறிப்பதில்லை… சில நேரங்களில், பலருக்கு நடுவிலும் நாம் முற்றிலும் தனிமையாகவே உணர்வோம். ஆனால் மனதுக்கு நெருக்கமான ஒருவருடனோ, சிலரோடு மட்டுமோ இருக்கும் போது ஆயிரம் பேர் சூழ இருந்தும் கிடைக்காத ஒரு உணர்வு கிடைத்துவிடும். ஏனெனில், அருகில் இருப்பது வேறு… உணர்வோடு இருப்பது வேறு. ஒருவரின் உலகில் நாம் மட்டுமே மிக முக்கியமானவராக  இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை… ஆனால், என் உணர்வு மதிக்கப்படுகிறது, என் மௌனம் கவனிக்கப்படுகிறது, என் இல்லாமை உணரப்படுகிறது, நான் தேவைக்கு மட்டும் நினைவுகூரப்படவில்லை என்பதை மட்டும்  என் உள் மனம் எப்போதும் உணர விரும்புகிறது புரிதல் இல்லாத அன்பு தனிமையைத் தரலாம்… அக்கறையில்லாத கவனம் வெறுமையைத் தரலாம்… உணர்வுகளுக்கு மதிப்பில்லாத ஒரு உறவு, ஒருநாள் எதையும் எதிர்பார்க்காமல் இருக்க நம் மனதிற்கே கற்றுக்கொடுத்துவிடும். அதனால், ஒருநாள் ந...

பிடித்த முகங்களோடு மட்டுமே பயணிக்க வேண்டும் என்பதில்லை… சில முகங்களைப் பிடிக்கவில்லை என்றாலும், பிடித்த யாரோ ஒருவருக்காகவேனும் அந்த முகங்களைச் சகித்துக்கொண்டு அவர்களோடு பயணிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் அமைந்துவிடுகின்றன வாழ்க்கையின் பல பயணங்கள்… சிலரை நாம் விரும்புவதில்லை, சிலரின் வார்த்தைகள் நமக்குப் பிடிப்பதில்லை, அவர்களின் குணங்கள் நம்மைத் தொந்தரவு செய்யும் அவர்களோடு முரண் கருத்துக்கள் மட்டுமே அதிகமிருக்கும்  ஆனாலும், அவர்களை முற்றிலுமாகத் தவிர்த்துவிட முடியாத சில உறவுகளின் வட்டத்திற்குள் நாமும் இருக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஏனெனில், எல்லாப் பயணங்களும் நமக்குப் பிடித்தவர்களோடு மட்டுமே அமைந்துவிடுவதில்லை. சில நேரங்களில், நாம் விரும்பாத ஒருவரைச் சகிப்பது அவருக்காக அல்ல… நாம் நேசிக்கும் ஒருவரின் மனதை காயப்படுத்தாமல் இருப்பதற்காக. அங்கே, சகிப்புத்தன்மை என்பது நம் பலவீனம் அல்ல… நம் மனதுக்கு நெருக்கமானவர் மீது நாம் வைத்திருக்கும் அன்பின் இன்னொரு வடிவம். வாழ்க்கை முழுவதும் பிடித்தவர்கள் மட்டுமே சூழ பயணிக்க முடிந்திருந்தால், “புரிதல்” என்ற வார்த்தைக்கு இத்தனை ஆழமான அர்த்தம் இருந்திருக்காது. சில...

எல்லாவற்றிற்கும் தன் கருத்தை முன்வைக்காமல், தேவையான இடத்தில் மட்டும் பேசுவதும், மற்ற நேரங்களில் மௌனமாகக் கடந்து செல்வதும்… நம்மைக் காயப்படுத்தியவர்களைக் காயப்படுத்தியே ஆக வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை விடுத்து, அவர்களை மன்னித்துவிட்டு, அவர்கள் மீண்டும் நம்மைக் காயப்படுத்தும் இடத்தைவிட்டு விலகுவதும்… நம்மைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டவர்களிடம் உண்மையை நிரூபிக்கும் முயற்சியை மேற்கொள்ளாமல், அவர்களின் புரிதலிலேயே அவர்களை இருக்க அனுமதித்து, நம் வார்த்தைகளை வீணாக்காமல் இருப்பதும்… நம்மைவிட்டு விலகிச் சென்றவர்களை துரத்திப் பிடித்துக்கொண்டு நிற்காமல், அந்தப் பிரிவு கற்றுத்தந்த பாடத்தை வாழ்க்கையில் ஏற்றுக்கொள்வதும்… நேற்று நம்மை நேசித்தவர் இன்று நம்மை வெறுக்கிறார் என்பதற்காக அவர்மீது வெறுப்பைக் காட்டாமல், நம் மன அமைதியை மட்டும் காத்துக்கொள்வதும்… வெற்றியில் யாரையும் தாழ்வாக எண்ணாமல் இருப்பதும், தோல்வியில் துவண்டுவிடாமல், அதை அடுத்த வெற்றிக்கான முதல் படியாகப் பார்க்கப் பழகுவதும்… நம் எதிர்பார்ப்பின்படி எல்லோரும் இருப்பதில்லை என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, நம் தனிமையில் நம்மை நாமே அறிந்துகொள்வதும்… “என்னை ஏன் புரி...

He is the man behind my back not because I cannot stand alone, but because he makes sure I never have to. I can fight my own battles, yet he still chooses to carry the things I could carry myself not because I am weak, but because he wants my life to be a little easier. When I was lost in my darkest days, he didn't ask me to hide my broken pieces. He stayed, and helped me put them back together. He has a father’s kind of love quiet, protective, unconditional. Even when blame comes from his own family, he stands beside me and never lets me face it alone. With him, I can admit my mistakes without fear of being judged. He knows my flaws, but never uses them against me. And perhaps he spoils me more than he realizes. He does the things I could easily do myself, solves the little problems, and gives me the freedom to simply breathe and enjoy life. He doesn't make me dependent. He makes me feel cared for. And I know this…. If the whole world ever stood against me, he would be the one...

  “ அப்பா ”  என்றாலே என் நினைவுக்கு  முதலில் வருவது அவருடைய அந்தக் கம்பீரம். எனக்குத் தெரிந்து, அவர் ஒரு imperfect ஆன perfectionist. எதிலும் ஒரு நேர்த்தி… எதிலும் ஒரு ஒழுங்கு… எப்போதும் well dressed. தன்னுடைய தோற்றத்தில் மட்டுமல்ல, தன்னைச் சுற்றியிருந்த எல்லாவற்றிலும் சுத்தத்தையும், நேர்த்தியையும் பார்த்துக்கொண்டே இருப்பார். எங்களுக்குத் தேவையானது என்ன, அம்மாவுக்குத் தேவையானது என்ன, வீட்டுக்குத் தேவையானது என்ன எதையும் நாங்கள் கேட்கும் வரை காத்திருக்காமல் அவரே பார்த்துப் பார்த்துச் செய்வார். அவர் இருந்தவரை அம்மா மளிகைச் சாமான் வாங்குவதற்குக்கூட கடைக்குச் சென்றதில்லை. எங்களைப் பள்ளிக்கு அழைத்துச் செல்வதும், பள்ளியிலிருந்து அழைத்து வருவதும், எங்களுக்காக ஓடுவதும், எங்கள் தேவைகளுக்காக அலைவதும் எல்லாமே அவருடைய வாழ்க்கையின் இயல்பான ஒரு பகுதியாக இருந்தது. அப்போது அதெல்லாம் எவ்வளவு பெரிய அன்பு என்று எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. அப்பா என்றால் அப்படித்தான் இருப்பார் என்று நினைத்தோம். இன்று தான் புரிகிறது… அது “ அப்பா ” என்பதன் பெயரில் எங்களுக்காக அவர் வாழ்ந்த ஒரு முழு வாழ்க்கை. சா...