பெற்றோரின் பிள்ளைகள்

குழந்தை பிறந்த நாளிலிருந்து
ஒரு தாயின் தோள்களில் மட்டும்
முழு பொறுப்பையும் சுமத்திவிட்டு,
“இது உன் கடமை…” என்று
தந்தையின் கால்கள் விலகிச் செல்லக்கூடாது.

பால் கொடுப்பது
அவளால் மட்டும் தான் முடியும் ஆனால், 
பசியை உணர்ந்து உணவு தேடித் தருவது
அவள் மட்டுமே செய்ய வேண்டியதல்ல…

இரவு தூக்கத்தைத் தொலைப்பது
தாயின் விதியல்ல,
காய்ச்சலில் நெற்றியைத் தொட்டுப் பார்ப்பதும்,
பாடசாலைப் புத்தகங்களைத் திறந்து பார்ப்பதும்,
வீட்டுப்பாடம் கேட்பதும்,
தவறும்போது திருத்துவதும்,
தடுமாறும்போது தோள் கொடுப்பதும்
தந்தையின் பங்கும் தான்.

“எனக்கு செய்யத் தெரியாது…”
என்று சொல்லி விலகுவது
ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்,
ஆனால்
கற்றுக்கொள்ள முயலாமல் இருப்பது
பொறுப்பிலிருந்து விலகுவதற்கான
ஒரு தந்திரம்.

குழந்தையைப் பெற்றது
ஒருவர் அல்ல…
இருவர்.

அப்படியிருக்க,

பொறுப்பைப் பகிர்வதில் மட்டும் 

ஏன் இத்தனை தயக்கம்?

குழந்தையின் சிரிப்பில்
இருவருக்கும் உரிமை இருப்பதைப் போல,
அதன் அழுகையிலும்
இருவருக்கும் பொறுப்பு இருக்க வேண்டும்.

தாய் மட்டும்
குழந்தையை வளர்க்கவில்லை;
தந்தையும்
அந்த வளர்ப்பில் தனது நேரத்தை,
அன்பை, பொறுமையை,
உழைப்பை விதைக்க வேண்டும்.

ஒரு தாய் சோர்ந்தபோது
“என்ன செய்வது?” என்று கேட்காமல்,
“நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்…”
என்று சொல்லும் தந்தையே
குழந்தைக்கு உண்மையான
பொறுப்பின் அர்த்தத்தை கற்றுக்கொடுப்பார்.

ஏனெனில்
குழந்தைக்கு தேவைப்படுவது
ஒரு தாயின் தியாகம் மட்டும் அல்ல…
**ஒரு தந்தையின் பங்கேற்பும்.**
வீட்டில்
“இது பெண்களின் வேலை,
இது ஆண்களின் வேலை”
என்று பிரிக்கும் இடத்தில்
குழந்தைகள் வேலைகளை மட்டும் கற்றுக்கொள்வார்கள்.

ஆனால்
“இது நம் குழந்தை,
இது நம் பொறுப்பு”
என்று இருவரும் பகிர்ந்துகொள்ளும் வீட்டில்
குழந்தைகள்
அன்பையும், சமத்துவத்தையும், பொறுப்பையும் கற்றுக்கொள்வார்கள்.

பெற்றோர் என்பதில்
“தாய்” மட்டும் இல்லை…
“தந்தை” மட்டும் இல்லை…
குழந்தையின் வாழ்க்கையை
வடிவமைக்கும் இரண்டு கைகள்.

அந்த இரண்டு கைகளில்
ஒரு கை மட்டும் சுமையைத் தூக்கிக்கொண்டிருக்க,
மற்றொரு கை
“எனக்குத் தெரியாது” என்று விலகி நிற்கக் கூடாது.

குழந்தை இருவருடையது என்றால்,
அதன் வளர்ப்பும் இருவருடையதே.