ஆயிரம் பேர் இருந்தாலும் அப்பா போல வருமா?

 “அப்பா” என்றாலே
என் நினைவுக்கு 
முதலில் வருவது
அவருடைய அந்தக் கம்பீரம்.

எனக்குத் தெரிந்து,
அவர் ஒரு imperfect ஆன perfectionist.
எதிலும் ஒரு நேர்த்தி…
எதிலும் ஒரு ஒழுங்கு…

எப்போதும் well dressed.
தன்னுடைய தோற்றத்தில் மட்டுமல்ல,
தன்னைச் சுற்றியிருந்த எல்லாவற்றிலும்
சுத்தத்தையும், நேர்த்தியையும் பார்த்துக்கொண்டே இருப்பார்.

எங்களுக்குத் தேவையானது என்ன,
அம்மாவுக்குத் தேவையானது என்ன,
வீட்டுக்குத் தேவையானது என்ன
எதையும் நாங்கள் கேட்கும் வரை காத்திருக்காமல்
அவரே பார்த்துப் பார்த்துச் செய்வார்.

அவர் இருந்தவரை
அம்மா மளிகைச் சாமான் வாங்குவதற்குக்கூட
கடைக்குச் சென்றதில்லை.

எங்களைப் பள்ளிக்கு அழைத்துச் செல்வதும்,
பள்ளியிலிருந்து அழைத்து வருவதும்,
எங்களுக்காக ஓடுவதும்,
எங்கள் தேவைகளுக்காக அலைவதும்
எல்லாமே அவருடைய வாழ்க்கையின்
இயல்பான ஒரு பகுதியாக இருந்தது.

அப்போது அதெல்லாம்
எவ்வளவு பெரிய அன்பு என்று
எங்களுக்குத் தெரியவில்லை.

அப்பா என்றால்
அப்படித்தான் இருப்பார் என்று நினைத்தோம்.

இன்று தான் புரிகிறது…

அது “அப்பா” என்பதன் பெயரில்
எங்களுக்காக அவர் வாழ்ந்த ஒரு முழு வாழ்க்கை.

சாப்பாட்டுக்காகவோ,
உடைக்காகவோ,
வாழ்க்கையின் அடிப்படைத் தேவைகளுக்காகவோ
நாங்கள் கஷ்டப்பட்டோம் என்று சொல்ல முடியாத அளவுக்கு
எங்களைப் பார்த்துக்கொண்டார்.

தன்னுடைய குடும்பத்திற்கு
எவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுத்தாரோ,
அதே அன்பையும் மரியாதையையும்
அம்மாவின் குடும்பத்திற்கும் கொடுத்தார்.

அவரிடமிருந்து நான் எடுத்துக்கொண்ட
நல்ல விஷயங்களில் இதுவும் ஒன்று.

உறவு என்றால்
தன்னுடையவர்கள் மட்டும் அல்ல…
தன்னுடன் இணைந்தவர்களையும்
அன்போடு ஏற்றுக்கொள்வது என்று
அவர் வாழ்ந்தே கற்றுக்கொடுத்தார்.

இன்று என் வாழ்க்கையைச் சுற்றிப் பார்த்தால்
ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாகத் தெரிகிறது…

நான் நினைத்துப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு நினைவிலும்
அப்பா இருக்கிறார்.

வீட்டின் ஒரு மூலையில் அவர்…
எங்கள் தேவைகளில் அவர்…
எங்கள் பள்ளி நாட்களில் அவர்…
அம்மாவின் வாழ்க்கையில் அவர்…
எங்கள் சந்தோஷங்களில் அவர்…
எங்கள் பாதுகாப்பில் அவர்…

எல்லாவற்றிலும் அவர்.

ஆனால்…

ஒரு நாள்
இவ்வளவு சீக்கிரமாக
எங்களை விட்டுப் போய்விடுவார் என்று
நான் கனவில்கூட நினைத்ததில்லை.

அப்பா இல்லாத வாழ்க்கை
எப்படி இருக்கும் என்று
நாங்கள் ஒருபோதும் கற்பனை செய்ததில்லை.

அவர் இருந்தபோது
அவருடைய இருப்பு
எங்களுக்கு வாழ்க்கையின் ஒரு இயல்பாக இருந்தது.

அவர் போன பிறகுதான் தெரிந்தது…

அவர் ஒரு மனிதர் மட்டும் இல்லை.
எங்கள் வாழ்க்கையைத் தாங்கிக்கொண்டிருந்த
ஒரு பெரிய தூண்.

அவர் சென்ற நாள்
ஒரு மனிதரை மட்டும் இழக்கவில்லை…

எங்கள் வீட்டின் குரல் மாறியது.
எங்கள் பாதுகாப்பு மாறியது.
எங்கள் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி
எங்களோடு சேர்ந்து இறந்துபோனது.

அவர் இருந்த இடங்கள்
இன்றும் அப்படியே இருக்கலாம்…

ஆனால்
அந்த இடங்களில் அவர் இல்லை.

அவர் பயன்படுத்திய பொருட்கள் இருக்கலாம்…
அவர் பார்த்த பாதைகள் இருக்கலாம்…
அவர் வாழ்ந்த வீடு இருக்கலாம்…

ஆனால்
“அப்பா” என்று அழைத்தால்
திரும்பிப் பார்க்கும் அந்த மனிதர் மட்டும் இல்லை.

அதுதான்
இன்னும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத வலி.

அவர் இருந்தபோது
அவருடைய அருமையை முழுமையாக உணரவில்லை.

இன்று
அவரை நினைக்கும் ஒவ்வொரு முறையும்
மனசுக்குள் ஒரு கேள்வி மட்டும் வருகிறது…

“இன்னும் கொஞ்சம் காலம்
எங்களோடு இருந்திருக்கக்கூடாதா, அப்பா?”

உங்களை இழந்தது
ஒரு நாள் நடந்த சம்பவம் அல்ல…

நீங்கள் இல்லாமல் வாழ வேண்டிய
ஒவ்வொரு நாளும்
மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் ஒரு இழப்பு.

அப்பா…

ஆயிரம் பேர் எங்களைச் சுற்றி இருந்தாலும்,
எத்தனை பேர் எங்களைப் பார்த்துக்கொண்டாலும்,

உங்களைப் போல
எங்களைப் பார்த்துக்கொள்ள
யாராலும் முடியாது.

ஏனென்றால்…

அப்பா என்பவர்
ஒரு உறவு மட்டும் அல்ல.
அவர் இருக்கும்போது
அவருடைய அருமை முழுமையாகப் புரியாத,
அவர் இல்லாதபோது
வாழ்நாள் முழுவதும்
நிரப்ப முடியாத ஒரு வெற்றிடம்.

எங்கள் வாழ்க்கையை
நீங்கள் தலைகீழாக மாற்றிவிட்டுச் சென்றுவிட்டீர்கள், அப்பா…

ஆனால் அந்தத் தலைகீழான வாழ்க்கைக்குள்ளும்
இன்றுவரை நாங்கள் பிடித்துக்கொண்டிருப்பது
நீங்கள் எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த
அன்பும், நேர்த்தியும், குடும்பத்தை நேசிக்கும் விதமும் தான்.

நீங்கள் இல்லை…
ஆனால் நீங்கள் எங்களுக்குள் விட்டுச் சென்ற
“அப்பா” மட்டும்
என்றென்றும் எங்களோடு இருப்பார். 

அப்பாவின் மகள் 
samyu ❣️
i3 planet 🌎