Search This Blog

Wednesday, October 21, 2009

மலையக வாழ்க்கை












காலையிலே
கண்முழிச்சி
என்னையும் குளிக்க வைச்சி
மலை மேல ஏறி தினம்
கொழுந்து பறிக்க போறவளே

கொழுந்து பறிக்க போயி
உன் கையி புண்ணாக
வாய் செவக்க வெத்தலையும்
வலி மறக்க போடுறியே












கவ்வாத்து
புடிக்க போயி
என் கையில் கத்திபட
ஒப்பாரி வைச்சு நீயும்
ரையே கூட்டுறியே

சங்கு சத்தம் கேட்டதுமே
அவசரமா ஓடிவந்து
சுட சுட சமைச்சு தந்து
புள்ளைகள பாத்துகுற












புள்ளைக்கு
படிப்போட பாசத்தையும்
ஊட்டி தான் நீ இருக்க
பட்ட கடன் தெரியாம
தான் நீயும் வளர்க்குறியே

வருத்தமுன்னு ஒரு நாளும்
முடியாம படுக்காம
கஸ்டபட்டு முழு நாளும்
ஓயாமல் நீ உழைப்ப











பக்கத்து
லயத்துலயே
அம்மா வீடிருக்க
கண் கசக்கி போக மாட்ட
மேல பாசத்துல

மழையிலயும் வெயிலுலயும்
மாடு போல உழைக்குறியே
மனமுடைஞ்சு போயிராத
மாரியாத்தா துணையிருப்பா






3 comments:

இறக்குவானை நிர்ஷன் said...

//மழையிலயும் வெயிலுலயும்
மாடு போல உழைக்குறியே
மனமுடைஞ்சு போயிராத
மாரியாத்தா துணையிருப்பா
//

நல்லாயிருக்கு.
இப்படி நினைச்சு தான் மக்கள் காலம் கடத்திக்கொண்டிருக்காங்க.

இன்னும் தொடர்ந்து எழுதுங்க.

தங்க முகுந்தன் said...

கவிதை அருமை! உண்மையான அவர்கள் வாழ்வை - குறிப்பாக பெண்களுடைய கஷ்டத்தை பிரதிபலிக்கிறது! நன்றி!

யோ வாய்ஸ் (யோகா) said...

அழகான கவிதை கீர்த்தி வாழ்த்துக்கள்

(இந்த கவிதைக்கு ஏற்கனவே நான் உங்களுக்கு வாழ்த்தியிருக்கிறேன் என நினைக்கிறேன்.)